Χριστούγεννα

Γιορτινές μέρες…
Άραγε για όλους;

Τι γιορτή θα κάνει ο άνεργος, ο φτωχός, ο εξαθλιωμένος…;
Κοινωνική ανισότητα, πάντα και παντού…

Εδώ και δυο χιλιετίες, μέσα από το έθιμο της σημερινής μέρας έρχεται εκείνος του οποίου ο λόγος ήταν αλληλέγγυος.

Ήθελε να «αγαπάμε αλλήλους».
Όμως πόσα ευήκοα ώτα βρήκε ο λόγος του;

Είναι δυνατόν να έχουμε αγαπήσει αλλήλους, όσο το εννοούσε εκείνος και ωστόσο ακόμα στις μέρες μας να πεθαίνουν άσιτα και άνυδρα παιδιά;

Άραγε πόσο αγαπάμε τους άλλους;

Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια εκείνος που ζητούσε, από τους έχοντες «δύο χιτώνες να δίνουν τον έναν στον μη έχοντα» το πλήρωσε με την ζωή του. Η κοινωνία της εποχής τον έστειλε στον σταυρικό θάνατο μόλις στην τρίτη δεκαετία της ζωής του.
Οι μαθητές του ανέλαβαν να διαδώσουν το κήρυγμά του σ΄ όλο τον κόσμο. Τα κατάφεραν. Σήμερα δεν υπάρχει σημείο του πλανήτη που να μη γνωρίζει για εκείνον…και τη θυσία του.
Όμως πόσο άλλαξε ο κόσμος;

Γιατί υπάρχουν ακόμα και «παιδιά ενός κατώτερου Θεού»…;

Λίγες μέρες πριν, ένας γέροντας Ούγγρος, έκανε πράξη το κήρυγμα…Φωτεινό παράδειγμα κοινωνικής αλληλεγγύης είναι ο ογδονταπεντάχρονος  που ζει πλέον μέσα σε ένα χαρτοκιβώτιο γιατί δώρισε όλη την περιουσία του στα άρρωστα παιδιά της Βουδαπέστης.

Ο κύριος Joe Csarmaz λέει: «έχω πολύ δυνατά αισθήματα για αυτά τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μια πλήρη ζωή αφού είναι άρρωστα. Εγώ έχω ζήσει 85 χρόνια και τώρα τους δίνω την ευκαιρία να χαρούν και αυτά. Δεν με νοιάζει να ζω στην φτώχεια αρκεί να ξέρω ότι τους προσέφερα κάτι για μια καλύτερη ζωή,»
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.